News

ตามรอยมรดกโลกบ้านเชียง   บ้านเชียง : แหล่งมรดกโลกที่สะท้อนภูมิปัญญาและวิถีวัฒนธรรมอีสาน ตามรอยมรดกโลกบ้านเชียง: เปิดประตูสู่อารยธรรมอีสานโบราณและภูมิปัญญาที่ไม่เคยเลือน   ประเทศไทยเป็นดินแดนที่เปี่ยมด้วยเรื่องราวทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมอันยาวนาน และหนึ่งในบทพิสูจน์ถึงความรุ่งเรืองของอารยธรรมในอดีตที่ได้รับการยกย่องจากทั่วโลก ก็คือ **มรดกโลกบ้านเชียง** แหล่งโบราณคดีที่สำคัญระดับโลกในจังหวัดอุดรธานี ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดย UNESCO เมื่อปี พ.ศ. 2535 สถานที่แห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่แหล่งค้นพบโบราณวัตถุ แต่เป็นดั่งหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดเผยให้เห็นถึงภูมิปัญญาและวิถีวัฒนธรรมของบรรพบุรุษชาวอีสานเมื่อหลายพันปีก่อน   บ้านเชียง: แหล่งมรดกโลกที่สะท้อนภูมิปัญญาและวิถีวัฒนธรรมอีสาน การกล่าวถึง **บ้านเชียง** ไม่ได้จำกัดอยู่แค่เพียงโบราณวัตถุ แต่คือการทำความเข้าใจภาพรวมของสังคมยุคก่อนประวัติศาสตร์ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย ที่แสดงให้เห็นถึงพัฒนาการทางอารยธรรมที่ก้าวหน้าเกินกว่าที่เคยคาดคิด จากการค้นพบครั้งสำคัญ บ้านเชียงได้เปิดเผยหลักฐานทางโบราณคดีที่ล้ำค่าหลายประการ: 1. **เครื่องปั้นดินเผาลายเขียนสีอันเป็นเอกลักษณ์:** จุดเด่นที่ทำให้บ้านเชียงโด่งดังไปทั่วโลกคือ เครื่องปั้นดินเผาที่มีลวดลายสีแดงบนพื้นสีนวล เป็นลวดลายที่วิจิตรบรรจงและมีความเป็นศิลปะสูง สะท้อนให้เห็นถึงความคิดสร้างสรรค์ สุนทรียภาพ และฝีมือเชิงช่างของคนในอดีตได้อย่างชัดเจน ลวดลายเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การตกแต่ง แต่ยังอาจสะท้อนถึงความเชื่อ พิธีกรรม หรือสัญลักษณ์ทางสังคมบางอย่างด้วย 2. เทคโนโลยีโลหะวิทยาที่ก้าวหน้า: หลักฐานการใช้โลหะสำริดและเหล็กที่บ้านเชียงชี้ให้เห็นว่าผู้คนในยุคนั้นมีความเข้าใจในเรื่องการถลุง …

“ฮีตเดือนอ้าย บุญเข้ากรรม”   บุญเข้ากรรม: จารีตแห่งการชำระจิตและความสมัครสมานของชาวอีสาน บุญเข้ากรรม หรือที่เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า บุญเข้าปริวาสกรรม เป็นประเพณีที่ปฏิบัติกันใน เดือนอ้าย (เดือนเจียง) ซึ่งเป็นเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติของชาวอีสาน จึงถูกเรียกว่า “ฮีตเดือนอ้าย”, ประเพณีนี้เป็นกิจกรรมสำคัญที่พระสงฆ์จะมารวมตัวกันเพื่อกระทำสังฆกรรมเพื่อชำระศีลของตนให้บริสุทธิ์ และเปิดโอกาสให้พุทธศาสนิกชนได้ร่วมสร้างมหากุศลไปพร้อมกัน, มูลเหตุและตำนานความเชื่อ ตามความเชื่อโบราณระบุว่า มูลเหตุของการเข้ากรรมมาจากเรื่องเล่าของพระภิกษุรูปหนึ่งในสมัยพุทธกาลที่ล่องเรือไปตามแม่น้ำ แล้วเผลอเอามือไปจับใบตะไคร่น้ำจนขาดเพียงเล็กน้อย, ท่านมองว่าเป็นอาบัติเพียงเล็กน้อยจึงมิได้แสดงอาบัติ (แจ้งความผิด) จนกระทั่งมรณภาพไป บาปนั้นยังคงค้างคาในใจทำให้ท่านต้องไปเกิดเป็นพญานาคชื่อ “เอรกปัต” และไม่สามารถหลุดพ้นจากกรรมนั้นได้แม้จะผ่านไปนานนับหมื่นปี,, ชาวอีสานจึงถือเอาเหตุนี้เป็นบทเรียนว่า อย่าดูหมิ่นอาบัติหรือบาปเพียงเล็กน้อย และนำมาสู่การปฏิบัติบุญเข้ากรรมเพื่อความบริสุทธิ์ของสงฆ์, ลำดับพิธีกรรมของสงฆ์: จากอาบัติสู่ความบริสุทธิ์ การเข้าปริวาสกรรมมีไว้สำหรับพระภิกษุที่ต้อง อาบัติสังฆาทิเสส ซึ่งเป็นอาบัติหนักรองลงมาจากปาราชิก (มีทั้งหมด 13 ข้อ เช่น การจงใจทำให้อสุจิเคลื่อน หรือการจับต้องกายสตรี),, กระบวนการมีขั้นตอนสำคัญดังนี้: การอยู่ปริวาส: ภิกษุผู้ต้องอาบัติและปกปิดไว้ ต้องอยู่ปริวาสตามจำนวนวันที่ตนปกปิดความผิดนั้น, โดยปกติในประเพณีนิยมจะจัดเป็น …

ประเพณีแห่ปราสาทผึ้งสกลนคร อัญมณีแห่งวัฒนธรรมอีสานต้องมาสัมผัส         ประเทศไทยเป็นดินแดนที่เปี่ยมด้วยมรดกทางวัฒนธรรมอันล้ำค่า ซึ่งสะท้อนผ่านประเพณีและเทศกาลที่สืบทอดกันมายาวนานจากรุ่นสู่รุ่น ในบรรดาประเพณีอันวิจิตรตระการตาเหล่านี้ ประเพณีแห่ปราสาทผึ้ง จังหวัดสกลนคร ถือเป็นหนึ่งในไฮไลท์สำคัญที่มิได้เป็นเพียงแค่การเฉลิมฉลอง แต่ยังเป็นศูนย์รวมของศรัทธา ภูมิปัญญาท้องถิ่น และศิลปะอันประณีตงดงาม จนกลายเป็น จุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่แสวงหาประสบการณ์อันลึกซึ้งและไม่เหมือนใคร ประเพณีแห่ปราสาทผึ้งคืออะไร? ประเพณีแห่ปราสาทผึ้งเป็นประเพณีโบราณของชาวอีสาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในจังหวัดสกลนคร ที่จัดขึ้นในช่วงเทศกาล ออกพรรษา หรือในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 11 ของทุกปี เพื่อถวายเป็น **พุทธบูชา** แด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ในคติความเชื่อทางพุทธศาสนาเชื่อว่า การถวายปราสาทผึ้งเป็นการบูชาพระพุทธเจ้าที่เสด็จกลับจากดาวดึงส์ และเป็นการทำบุญเพื่อความเป็นสิริมงคล การทำบุญด้วยการถวายขี้ผึ้งและนำไปจุดเป็นแสงสว่างนั้น ถือเป็นบุญใหญ่ที่จะนำพาชีวิตไปสู่ความรุ่งเรืองและแสงสว่างแห่งปัญญา แต่เดิมปราสาทผึ้งมีขนาดเล็กและเรียบง่าย นิยมสร้างเป็นรูปสี่เหลี่ยม หรือหกเหลี่ยม ประดับด้วยลวดลายแกะสลักจากขี้ผึ้ง แต่เมื่อเวลาผ่านไป ประเพณีนี้ได้พัฒนาไปสู่ความยิ่งใหญ่อลังการ จนกลายเป็น “ปราสาทผึ้ง” ขนาดใหญ่ที่ประดับตกแต่งด้วยศิลปะที่ประณีตซับซ้อน …