หมอลำ

                   หมอลำ : จากความเชื่อเรื่องแถนสู่ศิลปะการแสดงแห่งลุ่มน้ำโขง          หมอลำเป็นศิลปะการแสดงพื้นบ้านที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นและมีความผูกพันกับวิถีชีวิตของชาวอีสานมาอย่างยาวนาน ด้วยท่วงทำนองการขับร้องที่ไพเราะ การใช้ภาษาถิ่นที่มีสัมผัสคล้องจอง ตลอดจนการบรรเลงดนตรีประกอบ โดยเฉพาะเสียงแคนที่เป็นเอกลักษณ์ ทำให้หมอลำเป็นทั้งศิลปะการแสดงเพื่อความบันเทิงและสื่อกลางในการถ่ายทอดเรื่องราว ความเชื่อ ค่านิยม และภูมิปัญญาของผู้คนในท้องถิ่น                เมื่อกล่าวถึงหมอลำ หลายคนอาจนึกถึงการแสดงบนเวทีที่เต็มไปด้วยแสง สี เสียง และลีลาการฟ้อนรำอันสนุกสนาน แต่หากย้อนกลับไปศึกษารากฐานทางวัฒนธรรม จะพบว่าหมอลำมีความสัมพันธ์กับการเล่าเรื่อง การขับร้องบทกลอน วรรณกรรมพื้นบ้าน และความเชื่อดั้งเดิมของผู้คนในภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง โดยเฉพาะความเชื่อเกี่ยวกับแถนหรือฟ้าแถน ซึ่งมีบทบาทสำคัญในโลกทัศน์ของกลุ่มวัฒนธรรมไทยและลาว หมอลำจึงมิได้เป็นเพียงมหรสพที่สร้างความสนุกสนานให้แก่ผู้ชม …
Read more
ลำเพลิน ศิลปะการแสดงพื้นบ้านยุคเปิดประตูสู่อีสาน ผู้สนใจสามารถชมในรูปแบบ e-book : ลำเพลิน ศิลปะการแสดงพื้นบ้านยุคเปิดประตูสู่อีสาน “ลำเพลิน” ในฐานะศิลปะการแสดงพื้นบ้านอีสานที่พัฒนามาจาก “หมอลำ” ซึ่งเป็นการขับร้องพื้นบ้านของกลุ่มชาติพันธุ์ไท-ลาว โดยลำเพลินเป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นในยุคหลัง มีลักษณะเด่นด้านความสนุกสนาน จังหวะรวดเร็ว และได้รับอิทธิพลจากดนตรีสมัยใหม่ ลำเพลินมีพัฒนาการจากลำกลอน (ลำทางสั้น) โดยเฉพาะทำนองแบบอุบลราชธานี และเริ่มปรากฏประมาณ พ.ศ. 2498 ก่อนจะแพร่หลายไปทั่วภาคอีสาน สะท้อนถึงการปรับตัวของศิลปะพื้นบ้านให้เข้ากับบริบทสังคมและความนิยมของผู้ชมในแต่ละยุคสมัย ประเด็นสำคัญ หมอลำเป็นศิลปะการแสดงพื้นบ้านที่สะท้อนอัตลักษณ์ วัฒนธรรม และวิถีชีวิตของชาวอีสาน “ลำ” หมายถึงการขับร้อง ส่วน “หมอ” คือผู้มีความชำนาญ → รวมเป็น “หมอลำ” การลำมีหลายประเภท เช่น ลำผีฟ้า ลำพื้น ลำกลอน และลำหมู่ “ลำเพลิน” เป็นพัฒนาการของหมอลำในยุคใหม่ ไม่ใช่รูปแบบดั้งเดิม จุดเด่นของลำเพลิน …
Read more
189963