ลำเพลิน

ลำเพลิน ศิลปะการแสดงพื้นบ้านยุคเปิดประตูสู่อีสาน ผู้สนใจสามารถชมในรูปแบบ e-book : ลำเพลิน ศิลปะการแสดงพื้นบ้านยุคเปิดประตูสู่อีสาน “ลำเพลิน” ในฐานะศิลปะการแสดงพื้นบ้านอีสานที่พัฒนามาจาก “หมอลำ” ซึ่งเป็นการขับร้องพื้นบ้านของกลุ่มชาติพันธุ์ไท-ลาว โดยลำเพลินเป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นในยุคหลัง มีลักษณะเด่นด้านความสนุกสนาน จังหวะรวดเร็ว และได้รับอิทธิพลจากดนตรีสมัยใหม่ ลำเพลินมีพัฒนาการจากลำกลอน (ลำทางสั้น) โดยเฉพาะทำนองแบบอุบลราชธานี และเริ่มปรากฏประมาณ พ.ศ. 2498 ก่อนจะแพร่หลายไปทั่วภาคอีสาน สะท้อนถึงการปรับตัวของศิลปะพื้นบ้านให้เข้ากับบริบทสังคมและความนิยมของผู้ชมในแต่ละยุคสมัย ประเด็นสำคัญ หมอลำเป็นศิลปะการแสดงพื้นบ้านที่สะท้อนอัตลักษณ์ วัฒนธรรม และวิถีชีวิตของชาวอีสาน “ลำ” หมายถึงการขับร้อง ส่วน “หมอ” คือผู้มีความชำนาญ → รวมเป็น “หมอลำ” การลำมีหลายประเภท เช่น ลำผีฟ้า ลำพื้น ลำกลอน และลำหมู่ “ลำเพลิน” เป็นพัฒนาการของหมอลำในยุคใหม่ ไม่ใช่รูปแบบดั้งเดิม จุดเด่นของลำเพลิน …